تحلیل آماری-سینوپتیکی بارشهای سنگین منجر به سیلاب فروردین 1398 در حوضه آبریز درود بروجرد
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری آب و هواشناسی، گروه جغرافیا، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد
2 استادیار گروه جغرافیا، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد
3 دانشیار بخش تحقیقات مرتع، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران
4 دانشیار گروه جغرافیا، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد
doi
10.22111/jneh.2022.38564.1806چکیده
رخداد بارش سیلآسای فروردین 1398 در استان لرستان نمونهای بارز از بارشهای سنگینی بود که خسارتهای بسیار قابلتوجهی به زیرساختهای کشاورزی، شهری، حملونقل و ارتباطات برجای گذاشت. هدف از این پژوهش، بررسی و الگویابی سینوپتیکی-آماری بارش سنگین فروردین 1398 در حوضه آبریز درود-بروجرد است. در این راستا، از دادههای مربوط به میزان بارش روزانه ایستگاهی ماه فروردین 1398 ایستگاههای سینوپتیک بروجرد و درود، دادههای فاکتورهای سینوپتیکی پایگاه اقلیمی NOAA برای دو روز 5 و 12 فروردین 1398 و دادههای جو بالای پایگاه دانشگاه وایومینگ برای روزهای 5 و 12 فروردین 1398 استفاده شد. نتایج تحلیل آماری نشان داد که رخداد بارشی فروردین 1398، ازجمله بارشهای سنگینی بوده که در موج اول (5 فروردین) 15 درصد از کل بارش سال و در موج دوم (12 فروردین) 20 درصد از کل بارش متوسط سالانه منطقه، ثبت شده است. تحلیل الگوهای سینوپتیکی این رخدادهای بارش سنگین نشان داد که الگوی سینوپتیک مشابهی مولد این دو موج بارش سنگین در منطقه بوده است. در هر دو روز وجود یک ناوه عمیق با یک هسته بستهشده با ارتفاع 5500 و 5550 ژئوپتانسیل متر بر روی شرق دریای مدیترانه و قرارگیری غرب ایران در بخش جلویی یک ناوه بسیار عمیق شرایط صعود و ورود سیستمهای کمفشار را برای غرب کشور به وضوح فراهم کرده است. در این دو روز شاخص امگا بهصورت معنیداری به مقدار حدی (0.2-)رسیده بود. ازلحاظ تأمین رطوبت بارشهای این دو روز نتایج نشان داد که در سطح 850 میلی-بار، تزریق رطوبت در منطقه موردمطالعه با تعامل دو سیستم سیکلونی (در شرق دریای مدیترانه) و آنتی سیکلونی (روی خلیج عدن) صورت گرفته است و منبع تأمین رطوبت نیز بهترتیب دریای مدیترانه، دریای سرخ و خلیجفارس بوده است که رطوبت را در سطح منطقه به 11 تا 13 گرم در کیلوگرم هوای خشک رسانده است. شاخصهای ناپایداری جو بالا، وجود ناپایداری بسیار شدید را در منطقه تایید نمیکرد. ناپایداری متوسط در ترازهای پایین جو که قابلیت گسترش به تراز فوقانی را نداشته است (نمودار Skew-T)، بیانگر آن بوده است که یک سامانه سینوپتیک سراسری، کل منطقه را درگیر کرده است و عامل همرفت محل نقشی نداشته است.