فرایندهای اخفاء و اقلاب در قرائت قرآن کریم بر پایۀ نظریۀ بهینگی
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد زبانشناسی، دانشگاه آزاد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
2 دانشیار زبانشناسی، گروه زبان انگلیسی دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
doi
10.22054/ls.2022.64720.1502چکیده
قرائت قرآن کریم دارای ویژگیهای واجشناختی خاص خود است که فراتر از چارچوب سنتیِ تجوید، قابلیت بررسی در چارچوب نظریههای نوین علم واجشناسی را نیز دارد. دو فرایند اخفاء و اقلاب دو گونه از فرایندهای همگونی جزئیِ همخوان /n/ با همخوان مجاور در جایگاه تولید به شمار میروند. فرایند اخفاء در بافتی رخ میدهد که همخوان /n/ پیش از پانزده همخوان گرفتۀ دهانی یعنی/z/ ، /ẓ/، /s/،/ṣ/ ، /t/،/ṭ/ ،/d/ ،/ḍ/ ،/q/ ،/f/ ، /k/،/ʤ/ ، /ʃ/، /ð/ و /θ/ قرار داشته باشد. فرایند اقلاب نیز شامل همگونی در جایگاه تولید لبی است که در بافتی رخ میدهد که همخوان /n/ پیش از همخوان دولبی /b/ قرار داشته باشد. اقلاب را میتوان یکی از گونههای فرایند اخفاء به شمار آورد، زیرا در هر دو فرایند «همگونی جزئی جایگاه تولید خیشومی» رخ داده است. ازاین رو، همخوان /b/ باید در فهرست همخوانهای ایجادکنندۀ اخفاء گنجانده شود و نباید اقلاب را فرایند جداگانهای دانست. پس، همخوانهای ایجادکنندۀ فرایند اخفاء را باید شانزده مورد برشمرد. هدف از این پژوهشِ توصیفی ـ تحلیلی در چارچوب نظریۀ بهینگی، پاسخ به این پرسش است که چه محدودیتهایی و در قالب چه رتبهبندی موجب رخداد این فرایندها میشوند. نتایج این پژوهش نشان میدهد که محدودیت AGREE[place] عامل اصلی رخداد فرایند همگونی جایگاه تولید خیشومی در دو فرایند اخفاء و اقلاب است. همچنین، محدودیت *[-long N]Obs عامل کشش همخوان خیشومی پیش از همخوان گرفته است.