شگردهای فکرورزی در داستانهای فرهاد حسنزاده بر پایة نظریة لیپمن (مطالعة موردی: داستانهای گروه سنی الف، ب و ج)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
3 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.30465/fabak.2022.6926چکیده
فکرورزی در نگاه صاحبنظران برنامه «فلسفه برای کودکان» مهارتی آموزشی است که فکرورزی کودکان و نوجوانان را با شرایط تحت کنترل فراهم میآورد و داستان ابزاری چند وجهی است که میتواند توانایی شناختی، عاطفی و اجتماعی کودک را غیر مستقیم پرورش دهد. پژوهش پیشروی چگونگی بسندگی و بسامد گونههای فکرورزی فلسفی خلّاق، مراقبتی و انتقادی را در داستانهای کودکانة گروه «الف، ب و ج» فرهاد حسنزاده و توانش و قابلیت پرورش فکرورزی فلسفی آنها را در کودکان بر پایة برنامة فبک در انگارة لیپمن با رویکردی توصیفی- تحلیلی بررسی کردهاست. دستاورد پژوهش نشان میدهد، بسندگی و بسامد فکرورزی فلسفی خلّاق در داستانهای مورد مطالعه با مولفههای استدلال و آزموننگری، نوآوری در رفتار بیشترین بسامد را در این مهارت دارد. تفکرورزی انتقادی با مؤلفۀ دیگر اصلاحی و حساسیت به متن و تفکر مراقبتی با مؤلفۀ رشد مهارت تفکر مسئولانه در ردههای بعدی هستند. وجود این مؤلفهها و نیز تکنیک زبانی و ادبی داستانها سبب توانش و قابلیت ایدههای عملگرایانۀ «اجتماع پژوهشی» برنامة فبک در قصههای مورد پژوهش است.