بررسی و تبیین معنا و مفهوم اصطلاح‌های فارسی برمبنای نظریۀ آمیختگی مفهومی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری تخصصی زبان‌شناسی همگانی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام‌نور، تهران، ایران

2 استادیار زبان‌شناسی همگانی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام‌نور، بوشهر، ایران

doi
10.22054/ls.2021.45537.1265
چکیده

اصطلاح‌ها، بخش جدانشدنی از زبان را تشکیل می‌دهند و در گفتار روزمرۀ افراد به‌وفور یافت می‌شوند. اصطلاح‌ها دارای ساخت معنایی پیچیده‌ای هستند و درک معنا، مفهوم و پیام اصلی آنها، مستلزم درنظرگرفتن کاربرد معنای مجازی‌ باتوجه‌به حوزه‌های معنایی متفاوت‌شان است. در پژوهش حاضر، نگارندگان با کمک نظریۀ آمیختگی مفهومی فوکونیه و ترنر (2002)، به تبیین معنایی اصطلاح‌های فارسی پرداخته‌اند. روش پژوهش حاضر، از نوع کیفی است. نگارندگان به بررسی بی‌شمار اصطلاح در زبان فارسی پرداخته‌اند؛ اما به‌دلیل کمبود فضا، برای تحلیل داده‌های خود در این پژوهش به 15 نمونه از اصطلاح‌های رایج زبان فارسی اکتفا کرده‌اند. نتیجه حاکی از آن بود که نظریۀ آمیختگی مفهومی، به تبیین و توصیف اصطلاح‌ها کمک می‌کند، بدین صورت که از تلفیق مفهومی عناصر تصویرسازی و فضای تصویری موجود در اصطلاح‌ها، می‌توان به معنا و مفهوم آنها پی برد.