کاهش مصرف انرژی با استفاده از بادگیرهای سنتی بندر لافت
نویسندگان
1 گروه مهندسی کامپیوتر، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران
2 دانشجوی دکتری معماری، واحد بین الملل قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران
doi
10.22034/jgeoq.2024.491769.4181چکیده
این پژوهش به بررسی و تحلیل تأثیر باد بر شکلگیری معماری بادپایه در استان هرمزگان میپردازد و به ویژه بر روی بادگیرها بهعنوان یکی از عناصر کلیدی در طراحی معماری بومی تمرکز دارد. با استفاده از حسگرهای متعدد و جمعآوری دادههای هواشناسی، این مطالعه نشان میدهد که بادگیرها میتوانند به طور مؤثری دما و رطوبت را کنترل کنند و شرایط آسایش حرارتی را در ساختمانها بهبود بخشند. نتایج مطالعات میدانی نشان میدهد که دمای اتاقهای تحتانی بادگیرها به طور میانگین ۳ تا ۴ درجه خنکتر از محیط آزاد است. این کاهش دما به دلیل ایجاد فشار هوای کمتر در بخش تحتانی بادگیر نسبت به فشار هوای محیط آزاد است که منجر به جریان مداوم هوا از محیط به درون بادگیر میشود. بر اساس محاسبات انجام شده، استفاده از یک بادگیر میتواند به صرفهجویی سالانه 131328 کیلوواتساعت انرژی منجر شود. علاوه بر این، با توجه به وجود 168 بادگیر در بندر لافت، میتوان تخمین زد که صرفهجویی یکساله برای این بندر به حدود 43 میلیارد ریال میرسد. این پژوهش همچنین به بررسی راهکارهای بهبود عملکرد بادگیرها، از جمله عایقسازی و نصب توربینهای بادی در دهانه آنها، میپردازد. این تغییرات میتواند به افزایش راندمان بادگیرها و تولید انرژی کمک کند. در نهایت، این پژوهش بر اهمیت احیای و بهروزرسانی تکنیکهای معماری بومی برای استفاده بهینه از انرژیهای تجدیدپذیر تأکید میکند و پیشنهاد میکند که معماران و طراحان باید از این تجربیات غنی برای طراحی ساختمانهای پایدار و کارآمد استفاده کنند.