استفاده از تکنولوژی تغذیه مصنوعی حوضه آبخوان برای مدیریت منابع آب و کاهش آلودگیهای آب (مورد مطالعه: منطقه گرمسار)
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم و مهندسی آب، واحد شهرقدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری مهندسی منابع آب، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استاد گروه علوم و مهندسی آب، واحد شهرقدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استاد گروه زراعت دانشکده کشاورزی واحد ورامین، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران
doi
10.22034/jgeoq.2024.289919.3127چکیده
آبهای زیرزمینی که بخشی از چرخه آب را تشکیل میدهند. خصوصیات زمانی و مکانی آلودگی آبهای زیرزمینی بهعنوان یک مسئله مهم در اصلاح مؤثر سفرههای آب زیرزمینی و ارزیابی خطرات مربوط به سلامتی است. تحلیل عدم قطعیت، مرحله ای جدانشدنی در فرآیند مدل سازی هیدرولوژی می باشد. ارزیابی کمی عدم قطعیت در خروجیهای مدل شبیه سازی و تخمین پارامترهای آن، موجب افزایش اطمینان در نتایج مدل سازی و شناخت درستی از منابع عدم قطعیت می شود. با توجه به رشد روز افزون کاربرد مدل های آب زیرزمینی در مدیریت و پیش بینی رفتار آبخوان ها، این پژوهش به دنبال تحلیل عدم قطعیت در مدل سازی کمی آبخوان آبرفتی دشت گرمسار در استان سمنان است. توصیف منبع آلوده شامل شناسایی مکان و منبع مکانی، میزان تزریق و دورههای انتشار است. بررسی ساخت مخازن بتنی سر راهی جهت اختلاط آب زیرزمینی و آب شرب در منطقه و رقیقتر شدن فلزات سنگین و کاهش سختی آب (TDS) پیشنهاد میگردد. تلفیق استفاده از روش MODFLOW در آبهای زیرزمینی و تغذیه مصنوعی سفرههای زیرزمینی در اثر پخش سیلاب و همچنین اختلاط آب سطحی حاصل از جمعآوری باران و برف با آبهای زیرزمینی در مخازن آب، میتوان انتظار داشت اثرات فلزات سنگین و سموم در آب شرب منطقه کاهش چشمگیری یابد. نتایج نشان داد که پارامتر تغذیه نسبت به سایر پارامترها از قابلیت تشخیص کمتری در فرآیند واسنجی برخوردار بوده (به عبارتی تابع توزیع پسین آن نسبت به تابع توزیع پیشین تغیر زیادی نکرده است) و دارای عدم قطعیت بیشتری است.