معرفی چارچوب ارزیابی «کِم»
نویسندگان
1 پژوهشگر بنیاد سعدی، تهران، ایران
doi
10.22054/ls.2019.37248.1149چکیده
دستورزبان اساس تمامی زبانهای بشری را تشکیل میدهد و معمولاً از زبانآموزان انتظار میرود در دستورزبان به سطح قابلقبولی برسند. در قدیمیترین روشهای تدریس شناختهشدۀ تاریخ آموزش زبان نیز، تدریس دستور اصلیترین جزء آموزش است. حتی رویکرد ارتباطی که پذیرفتهشدهترین رویکرد آموزش زبان است، دستور را نادیده نگرفته است. البته، نباید فراموش کرد که در دورهای کوتاه، دستور بیاهمیت تلقی و به کنار گذاشته شد، اما دیری نپایید که پژوهشگران و نویسندگان پی بردند بدون آموزش دستور، زبانآموزی به کیفیت مطلوبی نمیرسد و بنابراین، به دستور رجوع کردند. اینها همگی هم اهمیت دستور را نشان میدهد و هم این که تسلط بر دستورزبان میتواند زبانآموز را به خوبی در درک و تولید زبان یاری کند. این پژوهش قصد داشته است بر اساس کک و کیم (2014) چارچوبی برای ارزیابی کتابهای دستور، که نام آن را «کِم» گذاشتهاند، تهیه و معرفی نماید. این چارچوب 28 شاخص طیفی را شامل میشود و متشکل از دو بخش اصلی توضیحات و فعالیتهاست. هدف این پژوهش معرفی چارچوبی برای ارزیابی کتابهای آموزش دستور فارسی است.
