تحلیل میزان تاب آوری اجتماعات روستایی سیستان دربرابر مخاطرات محیطی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان
2 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی روستایی دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان
3 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی روستایی دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان
4 استادیار مدیریت آموزشی دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22111/jneh.2019.27995.1479چکیده
وقوع مخاطرات طبیعی مانند سیل، زلزله، خشکسالی و غیره؛ در فضاهای جغرافیایی به ویژه نواحی روستایی در بیشتر موارد خسارات فراوان و غیرقابل جبرانی باقی میگذارد و مانع جدی در راه توسعه پایدار جوامع انسانی به حساب میآید. هدف پژوهش حاضر، سنجش و تحلیل میزان تاب آوری اجتماعات روستایی در برابر مخاطرات محیطی وعوامل مؤثر بر آن در نواحی روستایی سیستان میباشد.روش پژوهش حاضر به لحاظ ماهیت کاربردی-توسعه ای و از حیث روش توصیفی-تحلیلی با رویکرد کمی-پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش برابر با 373(روستاهای بالای 50 خانوار) بود که با استفاده از فرمول کوکران حجم نمونهای به تعداد 189نفر به روش تصادفی طبقهای متناسب با حجم جامعه آماری به عنوان نمونه آماری انتخاب گردیدند. در ابتدا با استفاده از روش کتابخانهای، شاخصها و عوامل تاثیرگذار بر تاب آوری روستاییان منطقه سیستان شناسایی شده سپس تهیه اطلاعات به وسیله پرسشنامه و عملیات میدانی انجام شد. یافته ها با استفاده از نرمافزار SPSS مورد واکاوی قرار گرفت. با توجه به مقدار β حاکی از آن است که عوامل مدیریتی، عوامل نهادی، عوامل اقتصادی و عوامل کالبدی که به ترتیب برابر 079/0 و 075/0 و 012/0 و 024/0 با سطح معنیداری 313/0 و 327/0 و 868/0 و 743/0 که بزرگتر از 05/0، (05/0 <P ) بهدستآمده است؛ پیشبینی کننده تاب آوری روستاییان منطقه سیستان نمیباشند و تنها عوامل اجتماعی توان پیشبینی یا به عبارتی تأثیرگذاری بر تاب آوری روستاییان سیستانی را دارند.