مطالعه آزمایشگاهی تأثیر جوانساز (راپیول) روی عمر خستگی قیر و مخلوط آسفالتی گرم تحت شرایط پیرنشده و پیرشده
نویسندگان
1 دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 گروه مهندسی راه و ترابری، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
doi
10.22075/jtie.2025.37651.1722چکیده
ترکخوردگیهای ناشی از خستگی یکی از مهمترین خرابی روسازیها بوده که به علت تغییرات شرایط دمایی محیط و همچنین تکرار بارگذاری وسایلنقلیه اتفاق میافتد. کاربرد افزودنیها که سبب تقویت مقاومت کششی لایههای روسازی آسفالتی میشود میتواند طول عمر روسازیها را افزایش دهد. این مقاله، با انجام مطالعات آزمایشگاهی، تأثیر استفاده از نوعی جوانساز به عنوان افزودنی مخلوط تازه، تحت عنوان راپیول (Rapiol) بر بهبود عملکرد خستگی روسازیهای آسفالتی شاهد و اصلاحشده با جوانساز در دو حالت پیرنشده و پیرشده را مورد بررسی قرار میدهد. برای این منظور، آزمایش جاروب دامنه خطی (LAS) در دو سطح کرنش 5/2 و 5 درصد، و آزمایش تیر خمشی چهارنقطهای (4-PBB) در حالت کرنش-کنترل (در سطوح کرنش 400، 600 و 800 میکرواسترین) انجام شده است. نتایج آزمایش LAS نشان داد که در شرایط پیرنشده، در کرنشهای 5/2 و 5 درصد، به ترتیب جوانساز راپیول موجب افزایش 5/7 درصدی و 3 درصدی عمر خستگی شد. اما در نمونههای پیرشده، نتایج متفاوت بود؛ بهطوری که در کرنش 5/2 درصد، عمر خستگی 1/4 درصد افزایش، ولی در کرنش 5 درصد 8/21 درصد کاهش یافت. همچنین، طبق نتابج آزمایش 4-PBB کاربرد جوانساز راپیول در نمونههای پیرنشده، در کرنشهای 400 و 800 میکرواسترین، عمرخستگی را به ترتیب 42 و 284 درصد افزایش داد. همچنین، در نمونههای پیرشده نیز در کرنشهای 400 و 800 میکرواسترین، عمرخستگی به ترتیب 100 و 500 درصد افزایش یافت.