مطالعه آزمایشگاهی تأثیر الیاف پلیپروپیلن و نانوسیلیس بر پارامترهای فیزیکی و مکانیکی خاک ماسهای لایدار
نویسندگان
1 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران.
2 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران
3 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
4 کارشناس ارشد، گروه مهندسی عمران، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران
5 دانشکده فناوریهای نوین، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
doi
10.22075/jtie.2024.35895.1699چکیده
در این تحقیق، اثر استفاده از الیاف پلیپروپیلن و نانوسیلیس بر ویژگیهای مکانیکی خاک ماسهای لایدار، نظیر ضریب باربری کالیفرنیا (CBR) و مقاومت برشی، بررسی شد. بدین منظور، نمونههای مختلف آزمایشگاهی با 1، 2 و 3 درصد نانوسیلیس در حضور الیاف پلیپروپیلن به طولهای 6 و 12 میلیمتر تهیه شدند. الیاف با مقادیر وزنی 1/0، 5/0 و 1 درصد با خاک مخلوط گردیدند. از طرفی، ویژگیهای میکروسکوپی خاک با استفاده از SEM مورد بررسی قرار گرفت. نتایج آزمایشگاهی نشان داد که افزودن الیاف پلیپروپیلن موجب افزایش معنادار در مقدار CBR نمونهها میشود. استفاده از الیاف به مقدار یک درصد، قفل و بست ذرات خاک را در بین الیاف افزایش داده و بافت یکپارچهای از خاک ایجاد میکند. از طرفی، تغییر طول الیاف پلیپروپیلن از 6 به 12 میلیمتر موجب افزایش مقدار ضریب باربری کالیفرنیا میشود. نانوسیلیس با مقدار 1، 2 و 3 درصد، نسبت باربری کالیفرنیای نمونهها را به ترتیب 2/2، 3/3 و 2/4 برابر افزایش میدهد. بیشترین نسبت باربری و مقاومت برشی مربوط به استفاده از 1 درصد الیاف پلیپروپیلن با 3 درصد نانوسیلیس است. آزمایش مقاومت برشی نشان داد که چسبندگی و زاویه اصطکاک داخلی به ازای درصدهای مختلف اختلاط، تغییر مییابند. الیاف پلیپروپیلن، چسبندگی خاک را تغییر ندادند، ولی توانستند زاویه اصطکاک داخلی را افزایش دهند. در نقطه مقابل، نانوسیلیس، چسبندگی خاک را بهبود داد، لیکن نتوانست زاویه اصطکاک داخلی خاک را تغییر دهد. ترکیب این دو ماده، مقاومت برشی خاک مورد مطالعه را به صورت قابل توجهی افزایش داد.