بررسی خطاهای همنشینی واژگانی فارسی‌آموزان عربی زبان

نویسندگان

1 گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده زبانهای خارجی، دانشگاه اصفهان

2 گروه زبانشناسی، دانشکده زبانهای خارجی، دانشگاه اصفهان

3 استادیارگروه زبانشناسی، دانشکدة زبان‌های خارجی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.22054/ls.2019.23251.1082
چکیده

پژوهش حاضر به توصیف خطاهای هم­نشینی واژگانیو بررسی عوامل دخیل در بروز این نوع خطاها در انشاءِ فارسی­آموزان عربی­زبان دانشگاه مجازی جاﻣﻌﺔالمصطفی قم[1] می­پردازد. برای این منظور پیکرۀ زبانی متشکل از 260 برگة انشاءِ زبان­آموزان سطح متوسط تشکیل شد و مورد بررسی قرارگرفت. ابتدا خطاهای هم­نشینی واژگانی زبان­آموزان مشخص شد و سپس صورت صحیح خطاها با درنظرگرفتن بافت زبانی تعیین گردید. آنگاه طبق نظر سلینکر (Selinker, 1992, 1972) عواملی که به­نظر می­رسید در ایجاد خطاها مؤثر هستند، ارائه شد. با توجه به اینکه دسترسی مستقیم به زبان­آموزان و محیط آموزشی آنها برای محققان امکان­پذیر نبود، دو عامل «انتقال آموزشی» و «راهبردهای ارتباطی» در تحلیل داده­ها درنظر گرفته نشدند. طبق نتایج تجزیه و تحلیل داده­ها، از میان 56 مورد خطای  مورد بررسی، عوامل مؤثر در بروز خطاهای هم­نشینی واژگانی به­ترتیب فراوانی عبارتند از: به­کارگیری راهبردهای یادگیری زبان دوم (41%)، انتقال زبان مادری (36%) و تعمیم نابجا (23%) .