برکنشپژوهی مسئله هوشمندسازی دولت ایران؛ با تمرکز بر قانون برنامه هفتم توسعه
نویسندگان
1 استادیار مدیریت دولتی، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری مدیرت دولتی، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران
3 استادیار مدیریت دولتی، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jppolicy.2015.103603چکیده
مطابق بند «ج» ماده (107) قانون برنامه هفتم توسعه و آییننامه بند «ج» تبصره 7 قانون بودجه 1402 دستگاههای اجرایی مکلفند در طول 5 سال برنامه، سالانه حداقل 20 درصد از خدمات الکترونیکی خود را به طور هوشمند ارائه دهند؛ این در حالی است که مطابق شواهد قابل استناد، میزان تحقق هوشمندی تا پایان مهر ماه 1403، قریب به 15 درصد بوده است. لذا هدف پژوهش حاضر این است که با اتخاذ رویکرد برکنشپژوهی، به تحلیل مسائل و موانع پیشروی هوشمندسازی دولت بپردازد؛ در این پژوهش از روش تحلیل مضمون و برای تحلیل دادهها از «نظریه پرکتیس» به عنوان چارچوب نظری بهره گرفته شد. به آن دسته از مضامینی که به «فعالیتهای رومزه» اشاره داشته، برچسب پرکتیس (برکنش) زده شد؛ در نهایت 16 برکنش شناسایی شدند که با بهرهگیری از چارچوب نظری رکویتز، ابعاد (مادی، معنایی و مهارتی) هر برکنش به تفکیک احصا و روایتهای ابعاد سهگانه تحلیل شدند.