شناسایی کانون های بالقوه تولید گرد و غبار با استفاده از داده های سنجش از دور (مطالعه موردی: استان البرز)
نویسندگان
1 استادیار، گروه محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی، دانشکده محیط زیست، سازمان حفاظت محیط زیست
doi
10.22111/jneh.2017.3336چکیده
گرد و غبار یکی از فرآیندهای مهم مناطق خشک و نیمه خشک است که وقوع آن در سالهای اخیر در ایران افزایش پیدا کرده است. شناسایی کانونهای تولیدکننده این پدیده اولین گام در مدیریت و کنترل آن به شمار میرود. به دلیل خشک و نیمه خشک بودن اقلیمهایی که پدیده گرد و غبار در آنها به وقوع میپیوندد، همواره مناطق وسیعی برای پایش و کنترل وجود دارند که عملاً مدیریت آنها را ناممکن میسازد. از اینرو کاهش مناطق کاندید به سطوح واقعی تولیدکننده یکی از دغدغه های اصلی پژوهشگران به شمار میرود. در این مقاله، با استفاده از داده های دورسنجی، به شناسایی کانونهای بالقوه تولید گرد و غبار در استان البرز پرداخته شده است. شاخصهای طیفی رطوبت و پوشش گیاهی مختلفی بر روی دادههای سنجنده OLI اعمال شد و بر اساس میزان تغییرات در منطقه مطالعاتی شاخصهای رطوبت مربوط به تبدیل تسلد کپ و پوشش گیاهی DVI انتخاب و بر روی تصاویر سالهای 2013، 2014 و 2015 اعمال گردید و نقشه پتانسیل فرسایش پذیری رطوبت و پوشش گیاهی تولید شد. شاخص طیفی زبری بر داده مدل رقومی ارتفاع سنجنده ASTER اعمال و نقشه پتانسیل فرسایش پذیری زبری تهیه گردید. با استفاده از اطلاعات زمین شناسی، نقشه حساسیت فرسایش پذیری سنگها تولید شد. با تلفیق نقشه های پتانسیل فرسایش پذیری در مدل ارزیابی چند معیاره و انجام عملیات میدانی نقشه کانونهای بالقوه ریزگرد تهیه گردید و بر اساس یک طرح نمونه برداری مورد بازدید قرار گرفتند. نتایج نشان داد که با استفاده از تصاویر ماهوارهای و اعمال شاخصهای طیفی، به خوبی میتوان کانونهای بالقوه تولید گرد و غبار را شناسایی نمود.