سنجش فضایی ظرفیت تابآوری زیرساختی جامعه روستایی شهرستان بجنورد با مدل FAHP و منطق فازی در محیط GIS
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا، دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشجوی دکترای جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22111/jneh.2018.23018.1351چکیده
هدف اصلی از تدوین پژوهش حاضر ارزیابی رابطه بین آسیبپذیری محیطی و تابآوری زیرساختی جوامع روستایی (در شهرستان بجنورد) بهمنظور ارتقاء ظرفیت تابآوری در نواحی روستایی است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و ماهیت آن کاربردی در نظام برنامهریزی محلی و توسعه روستایی است. متغیرهای تحقیق پس از بررسی مبانی نظری و ادبیات حوزه سنجش آسیبپذیری و تابآوری در ایران و سایر کشورها انتخاب گردیده است. بر این اساس، دو شاخص کلی سنجش آسیبپذیری و تابآوری زیرساختی جوامع روستایی با استفاده از 26 معیار در دو مدل FAHP و منطق فازی (عملگر Gamma با حد آستانه 7/0، 8/0 و 9/0) در محیط نرمافزار GIS انجام گرفت. نتایج حاصل از این پژوهش نشاندهنده برخورداری تقریباً 56.69 درصد مساحت شهرستان از شرایط آسیبپذیری محیطی زیاد و خیلی زیاد بوده است که تعداد 47 روستای شهرستان در این پهنهها قرارگرفته است؛ که بررسی شاخص تابآوری زیرساختی مشخصکننده وجود رابطه معنادار و مستقیم بین وضعیت تابآوری پایین نواحی روستایی و آسیبپذیری محیطی در پهنههای شرقی، جنوب و شمال شرق شهرستان بجنورد است. علاوه براین بر اساس خروجی FAHP، حدود 31 درصد نقاط روستایی شهرستان و بر اساس خروجی منطق فازی، حدود 53 درصد نقاط روستایی شهرستان در طبقه تابآوری خیلی زیاد) قرارگرفته است. تحلیل تطابق نتایج خروجی FAHP و منطق فازی در GIS با ضریب کاپای 0.166 نشان داد که نتایج حاصل از دو مدل مذکور دارای درجه تطابق نسبتاً ضعیف ولی مستقیم است که با سنجش صحت مدلها با استفاده از نقاط کنترل زمینی مشخص شد مدل منطق فازی با ضریب کاپای 0.772 نسبت به مدل FAHP با ضریب کاپای 0.550 دارای دقت بیشتری است. بنابراین، نیاز به تعادل محیطی و مشکلات توسعه در نظام برنامه ریزی محلی در