درنگ: مکث یا مرز؟
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبانشناسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران
doi
10.22054/ls.2014.3103چکیده
در منابع زبانشناسی غربی، juncture اصطلاحی است تخصصی در حوزۀ واجشناسی که سابقۀ آن به ساختگرایی آمریکا بازمیگردد. مفهوم مورد اشارۀ این اصطلاح، علاوه بر واجشناسی، در حوزۀ ادراک گفتار، در روانشناسی زبان وتبدیل متن به گفتار، در بازشناسی گفتار و در زبانشناسی رایانشی نیز از اهمیت ویژهای برخوردار است. در آثار آواشناسی و واجشناسی زبان فارسی، در برابر juncture، معادل «درنگ» به کار رفته است که از آن، مفهوم «مکث» استنباط میشود. مقالۀ پیشِ رو با مروری بر مهمترین منابع زبانشناسی غربی، مشخص میکند که این اصطلاح دقیقاً به چه معناست و به کدام ویژگیهای زبان اشاره میکند. این بررسی نشان میدهد که بهکارگیری معادل «درنگ» برای این اصطلاح مناسب نیست، زیرا درنگ مفهوم مکث را به ذهن متبادر میکند و منظور از juncture در منابع غربی مکث نیست. در این مقاله، ضمن برشمردن برخی از ویژگیهای آواییزبان فارسی که به بحث juncture ارتباط دارند، معادل «مرز» برای آن پیشنهاد میشود.
