فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

قراردادهای بلندمدت فروش نفت در دنیا اغلب عمری یکساله دارند. طی این زمان وقوع تغییرات و تأثیرگذاری آن بر قرارداد چندان چشمگیر نیست، لکن با توجه به نظام حقوقی نفت و گاز در ایران، عمر قراردادهای فروشی که برای بازپرداخت سرمایه‌گذاری پیمانکار بالادستی منعقد می‌شود، گاه به یک دهه یا بیشتر می‌رسد. وقوع تغییرات داخلی و بین‌المللی، ضرورت به‌روزرسانی و حفظ منافع طرفین را در طول اجرای قرارداد، خاطرنشان می‌کند. به‌نظر می‌رسد با پیش‌بینی دقیق و لحاظ معیارهایی در قرارداد، بتوان سیاست‌های دولت برای تأمین منافع را از طریق مذاکرۀ مجدد و بدون وقوع اختلاف پیگیری کرد. بر مبنای این فرضیه و مطالعۀ توصیفی- تحلیلی، معیارهایی مانند تغییر اوضاع و احوال حاکم بر قرارداد، تغییر سیاست‌های ملی انرژی و از دست رفتن کارایی اقتصادی قرارداد، به‌عنوان زمینه‌ساز آغاز مذاکرۀ مجدد تبیین شدند. در نهایت عدم موفقیت در مذاکرۀ مجدد، حق فسخ را برای طرفین بدون مطالبۀ هیچ‌گونه خسارتی ایجاد می‌کند و دولت میزبان موظف به بازپرداخت سرمایه‌گذاری شرکت نفتی از طرق دیگر است.