نفع دانشگاه در شهر و نگاه دیوان عالی کشور به آن ‏(نقد و بررسی رأی شمارۀ ۵۹ ردیف ۴ مورخ ۶/8/1353 هیأت ‏عمومی شعب حقوقی دیوان عالی کشور)‏

نویسندگان

1 دانشیار ، گروه حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.22059/jlq.2022.317805.1007500
چکیده

    دانشگاه به‌عنوان بخشی از زندگانی شهری، در اراضی خود در امیرآباد، خیابانی بنا کرده است به عرض ۱۵ متر. همجواران این خیابان به‌هنگام ساخت‌وساز، به خیابان تجاوز کرده و آن را به اراضی خود ملحق کرده‌اند. دانشگاه که با احداث آن خیابان، دیگر مالک به معنای حقوق خصوصی نیست، تقاضای خلع‌ید و قلع و قمع مستحدثات کرده و شهرداری پایتخت را نیز به دادرسی جلب کرده است. دادگاه‌ها بی‌توجه به نقش اجتماعی دانشگاه و مفهوم و مصداق نفع این نهاد اجتماعی در شهر، آرایی صادر کرده‌اند که با فرجام‌خواهی دوم دانشگاه، موضوع در هیأت عمومی دیوان عالی کشور مطرح شده است. این هیأت عمومی هم دانشگاه را در عبور از خیابان ۱۵ متری ذی‌نفع دانسته و هم دعوی طاری او به طرفیت شهرداری را صائب قلمداد کرده است. از نگاه نگارنده این همه ریشه در رابطۀ میان دانشگاه و شهر و جلوه‌ای دیگر از مفهوم نفع در دادخواهی‌ها دارد.