ارزیابی آزمایشگاهی تأثیر اصلاح قیر امولسیون با محلول نانوالیاف سلولزی بر بهبود عملکرد آسفالت حفاظتی اسلاریسیل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری راه و ترابری، گروه مهندسی عمران، دانشگاه پیام نور تهران،ایران
2 گروه مهندسی عمران، دانشگاه پیام نور، ص.پ. 4697-19395 ، تهران، ایران
3 گروه عمران، دانشکده مهندسی، دانشگاه زنجان، ایران
doi
10.22075/jtie.2023.29354.1625چکیده
یکی از اقدامات مؤثر در نگهداری پیشگیرانه راهها، استفاده از آسفالت حفاظتی اسلاریسیل است. در این پژوهش، از محلول نانوالیاف سلولزی به میزان صفر (بهعنوان نمونه شاهد)، 3، 5، 7 و 9 درصد بر اساس وزن جامد قیر جهت اصلاح قیر امولسیون استفاده گردید. ابتدا، ارزیابی قیرهای امولسیون اصلاحشده پلیمری با استفاده از شاخصهای فیزیکی همچون ویسکوزیته سیبولتفیورل، نقطه نرمی و درجه نفوذ انجام شد. سپس، از قیرهای امولسیون اصلاحشده پلیمری در مخلوطهای اسلاریسیل استفاده گردید. ارزیابی مخلوطهای آسفالتی بهواسطه آزمایشهای چسبندگی مرطوب، سایش در شرایط مرطوب، بارگذاری چرخ- جابهجایی و بارگذاری چرخ- چسبندگی ماسه انجام شد. نتایج آزمایشهای قیری نشان داد که استفاده از محلول نانوالیاف سلولزی منجر به بهبود خواص قیر شامل کاهش درجه نفوذ، افزایش نقطه نرمی و افزایش ویسکوزیته میشود. با افزایش میزان محلول نانوالیاف سلولزی از صفر به 5 درصد، تغییرات درجه نفوذ و نقطه نرمی قابل توجه بود. این در حالی است که با افزایش مقدار محلول نانوالیاف سلولزی از 5 به 9 درصد، تغییرات درجه نفوذ و نقطه نرمی محسوس نبود. نتایج آزمایشهای آسفالتی روی نمونهها بهوضوح نشان داد که مخلوطهای حاوی قیر امولسیون اصلاحشده موجب بهبود عملکرد مخلوط اسلاریسیل خواهد شد. بهطور کلی، عملکرد اسلاریسیل حاوی محلول نانوالیاف سلولزی به میزان 5 درصد، در چسبندگی مرطوب، مقاومت در برابر سایش و مقاومت در برابر جابهجایی به ترتیب به میزان 1/23، 7/42 و 42 درصد بیشتر از مخلوط شاهد بود.