پرورش بُردباری در داوری (تفکر)؛ منظری پدیدارشناختی
نویسندگان
1 استادیار، عضو هیات علمی دانشگاه خوارزمی
2 استادیار، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
doi
چکیده
پرورش قوهی تفکر در دانشآموزان همواره یکی از دغدغهها و اهداف مهم نظامهای آموزش و پرورش رسمی بوده است. کلیدیترین عنصر در تفکر داوری کردن است که معطوف به موضوعات مختلف است. غالباً داوریِ شتابزده به عنوان آفت تفکر شناخته شده است. از بدو پیدایش نظامهای تعلیم و تربیت در عصر جدید به منظور پرورش تفکر رویکردهای مختلفی به این موضوع وجود داشته است که متأثر از پرسش از ماهیت خود تفکر و انتظاراتی که میتوان از تعلیم و تربیت با توجه به این برداشتهای مختلف داشت است. عمدة رویکردهایی که مطرح بودهاند توجه خود را به مهارتهای تفکر که در زیرمجموعه قواعد منطقی گرد هم آمدهاند معطوف کردهاند. در مقالهی حاضر ضمن تایید اهمیّت تعلیم قواعد منطقی برای درست اندیشیدن تلاش بر آن است با مولفههایی از رویکرد پدیدارشناختی برخی از کاستیهای رویکردهای موجود را جبران نماید و زمینه را برای پرورش بردباری در داوری فراهم کند. این مولفهها عبارتست از: حیث التفاتی و بیناذهنیت که در پرتو آنها رویکرد پدیدارشناختی به پرورش بردباری در تفکر (داوری) تبیین میشود.
