امکان‌سنجی استفاده از مواد بیوآسفالت در قیر از نظر رئولوژیک و درجه عملکردی

نویسندگان

1 استاد، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه خواجه نصیر طوسی، تهران

2 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، تهران

3 دانش‌آموخته کارشناسی، دانشکده شیمی، دانشگاه سراسری کاشان

doi
10.22075/jtie.2022.25053.1570
چکیده

با پیشرفت‌های اجتماعی و اقتصادی صورت گرفته و همچنین راه‌های جدیدی که هر ساله احداث می‌شوند، نیاز به یک روسازی هموار و مقاوم که عمر خدمت‌دهی بیشتری داشته باشد کاملاً حس می‌شود. علاوه بر این، بر کسی پوشیده نیست که استفاده از مخلوط آسفالتی سنتی، به دلیل استفاده از قیر، که یک منبع تجدیدناپذیر است، مشکلات زیست‏محیطی بسیاری ایجاد می‌کند. از این رو، چندین سال است که محققین به دنبال یافتن راه‌حلی برای بهبود عملکرد روسازی و یافتن جایگزینی مناسب برای قیر هستند. یکی از این مواد جایگزین از منابع زیستی به­دست می‌آید که اصطلاحاً به آن بیوآسفالت گفته می‌شود. در این پژوهش، امکان استفاده از لیگنین و روغن موتور ضایعاتی، که از مواد بیوآسفالت هستند، در قیر، جهت بهبود خواص آن بررسی شد. نمونه‌های مورد آزمایش شامل قیر خالص PG64-22 (به­عنوان شاهد)، نمونه‌های حاوی 5 و 10 درصد لیگنین، نمونه‌های حاوی 4 درصد روغن موتور ضایعاتی و همینطور نمونه‌های دارای هر دو افزودنی می‌باشند. آزمایش‌های سوپرپیو شامل RV، DSR، BBR، RTFO، PAV و MSCR به طور کامل روی تمامی نمونه‌ها در دماهای مختلف انجام شد تا نمونه‌ها از نظر رئولوژی به طور کامل بررسی شوند. نتایج آزمایش‌ها نشان داد که افزودن لیگنین یا روغن موتور ضایعاتی و یا ترکیبی از هر دو، علاوه بر آنکه از مواد ضایعاتی در قیر استفاده می‌شود و از نظر زیست‏محیطی و اقتصادی بسیار مفید هستند، می‌توانند خواص رئولوژیک قیر را نیز بهبود دهند.