مقایسه مدولالاستیسیته بتن قلیافعال روسازی و بتن معمولی تحت دمای بالا براساس آزمونهای XRD و SEM
نویسندگان
1 گروه مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد چالوس، چالوس، ایران
2 دکتری تخصصی عمران سازه، گروه مهندسی عمران، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
doi
10.22075/jtie.2022.25524.1577چکیده
در دهههای اخیر، بهکارگیری مصالح قلیایی در بتن به دلیل خواص پوزولانی و وجود مواد آلومینوسیلیکاتی با خواص پرکنندگی و چسبندگی زیاد، چشمانداز گستردهای در صنعت بتن پیدا کرده است. بهکارگیری این نوع بتن (با توجه به مزایای برتر نسبت به بتن معمولی) در روسازی راهها میتواند موجب بهبود استحکام و افزایش عمر مفید راهها گردد. در این پژوهش آزمایشگاهی، یک نسبت مخلوط از بتن معمولی با عیار سیمان 450 کیلوگرم بر متر مکعب ساخته شد. یک نسبت مخلوط نیز از بتن قلیافعال بر پایه سربارهکورهآهنگدازی ساخته شد تا میزان مدولالاستیسیته بتن تحت دمای محیط و دمای 500 درجه سلسیوس، در سن عملآوری 90 روزه مورد مقایسه و ارزیابی قرار گیرد. در ادامه، طیفسنجی پراش اشعهایکس (XRD) و تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) بهمنظور بررسی بیشتر و راستی آزمایی نتایج حاصل از آزمون مدولالاستیسیته، در سن عملآوری 90 روزه در دمای محیط و تحت دمای 500 درجه سلسیوس روی نمونههای بتنی انجام گرفت. مدولالاستیسیته در دمای محیط، برای بتن معمولی به مقدار 32 گیگاپاسکال و برای بتن قلیافعال به مقدار 35 گیگاپاسکال بهدست آمد که اختلاف 8 درصدی داشتند. با اعمال حرارت بالا به نمونههای بتنی، میزان افت مدولالاستیسیته در بتن معمولی به مقدار 59 درصد و در بتن قلیافعال بهمیزان 42 درصد رسید. نتایج XRD و SEM ضمن هماهنگی با یکدیگر، در همپوشانی با نتایج حاصل از آزمون مدولالاستیسیته قرار گرفتند.