بررسی تطبیقی نهادهای تنظیمگر؛ مطالعه تطبیقی ساختار و صلاحیت سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی ایران با کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا
نویسندگان
1 استادیار حقوق، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، تهران، ایران
2 دانشیار حقوق، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.22059/jppolicy.2024.97818چکیده
نهادهای تنظیم گر (رگولاتورها) در دنیای امروز، جایگاه و نقش حساس و تعیین کنندهای دارند؛ زیرا هم پل ارتباطی و هم تنظیمکننده نحوه روابط بین ارکان متفاوت از دولت و بخش غیردولتی گرفته تا ذینفعان در یک جامعه می باشند. گرچه ایجاد سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی به عنوان نهاد تنظیم گر در حوزه تنظیم مقررات فضای فرکانسی کشور، در سال 1382، به عنوان گامی بزرگ در تغییر نقش دولت از مالکیت و مدیریت مستقیم بنگاه به سیاستگذاری، هدایت و نظارت قلمداد میشود؛ لیکن سازمان در اجرای وظایف مصرح در اساسنامه تا رسیدن به وضعیت مطلوب و توسعهیافتگی نیازمند داشتن تشکیلات ساختاری منسجم و صلاحیت های شفاف مبتنی بر اهداف ایجاد آن میباشد. نوشتار حاضر تلاشی است تا با رویکردی تطبیقی به کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا به عنوان یکی از مهمترین نهادهای تنظیم گر در دنیا، ضرورت وجود چنین سازمان مقتدر، فراگیر و کارآمدی را آشکار و ساختار و صلاحیت مطلوب در این حوزه را ترسیم نماید.
