بررسی نقش پیاده مداری بر توسعه پایدار شهری (مطالعه موردی: پیاده راه چهارباغ عباسی اصفهان)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری گروه شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 استادیار گروه شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 استاد گروه برنامه ریزی اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

4 دانشیار گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22034/jgeoq.2024.359768.3901
چکیده

با آغاز هزاره سوم ضرورت رویکرد مجدد به حرکت پیاده بعنوان سالم ترین، اقتصادی ترین و پویاترین روش جابجایی و حمل و نقل درون شهری مورد توجه جدی کارشناسان و مدیران امور شهری قرار گرفته است. جنبش پیاده مداری که هدف آن بازیابی و توسعه فضاهای پیاده در سطح شهرها و اولویت قائل شدن برای عابرین پیاده بعنوان عناصر درجه اول شهری است، به یکی از محورهای برنامه ریزی و طراحی شهری مبدل گردیده است. بر همین اساس این نوشتار نیز، کوششی در راستای دستیابی به اهمیت حرکت پیاده و پیاده راه ها در شهرهای امروزی و تاثیر این فضاها بر توسعه پایدار شهری می‌باشد. با توجه به ماهیت موضوع و اهداف تحقیق، رویکرد حاکم بر فضای تحقیق توصیفی- تحلیلی است. جامعه آماری شهروندان شهر اصفهان (محدوده پیاده راه چهارباغ عباسی) و روش نمونه‌گیری در این پژوهش نمونه‌گیری تصادفی می‌باشد. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران 384 نفر است. در این پژوهش‏ سعی برآن بوده که داده‏های مورد نیاز از طریق مراکز، سازمان‏های مربوطه و همچنین مشاهدات و مطالعات‏ میدانی، پرسشنامه محقق ساخته جهت گردآوری اطلاعات از شهروندان استفاده‌ گردد. در بخش تحلیلی پژوهش از نرم‌افزار SPSS و مدل AHP فازی استفاده ‌شده است. با توجه به نتایج به‌دست‌آمده می‌توان چنین بیان کرد که پیاده مداری شهری در دستیابی به پایداری شهری تأثیر بسزایی دارد، به‌طوری‌که موجب تقویت و ارتقاء فعالیت‌های شهری، کاهش استفاده از آلاینده‌های زیست‌محیطی و کمک به حفظ محیط‌زیست، کاهش وابستگی به وسایل نقلیه موتوری در خیابان چهارباغ عباسی گردیده است.