ارزیابی حین اجرای قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت با استفاده از رهیافت ممیزی اجتماعی .

نویسندگان

1 دانشیار گروه جمعیت شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 کارشناسی ارشد سیاستگذاری عمومی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22059/jppolicy.2024.97822
چکیده

رهیافت ممیزی اجتماعی ذیل حوزه ارزیابی حین اجرا و پایش سیاست مطرح شده‌ است. در این رهیافت، دو مؤلفه ورودی‌ها و فرایندهای سیاستی شامل مفهوم انحراف و تبدیل منابع وجود دارد. پژوهش حاضر تأثیر سیاست‌های قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت بر نگرش و تمایل به فرزندآوری را طبق این رهیافت ارزیابی می‌کند. نتایج این ارزیابی که از بکارگیری روش تحقیق کیفی و مصاحبه با مخاطبان قانون به دست آمد، نشان می‌دهد؛ ذیل ورودی‌های نامناسب سیاستی، مؤلفه‌های کافی‌نبودن مشوق‌ها در مقایسه با شرایط اقتصادی، دربرنگرفتن نیازهای اساسی فرزندآوری و محتوای ناکارآمد سیاست‌های فرهنگی موجب کاهش تأثیرات سیاست شده‌ است. ذیل فرایندهای سیاستی به دلیل برخورد سلیقه‌ای دستگاه‌های مجری، انحراف از منابع و تبدیل منابع بدلیل رفتار منفی در مقابل اعطای تسهیلات رخ داده‌است. علاوه بر این، عدم اعتماد به مشوق‌های دولتی و عدم ارائه راه‌حل و سیاست کارآمد در مقابل پیچیدگی‌ها و شرایط ساختاری دستگاه‌ها و نهادهای اجرایی منجر به کاهش تأثیر قانون بر جامعه هدف شده است.