نگرشی انتقادی و تحلیلی بر تبصرة 2 مادة 14 قانون آیین دادرسی کیفری 1392 (جمع دیه و خسارت)
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استادیار گروه حقوق خصوصی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22059/jlq.2022.277071.1007184چکیده
در این مقاله، تبصرة 2 مادة 14 ق.آ.د.ک. با هدف تعیین قلمرو آن و مطالبة خسارتهای مالی و غیرمالی ناشی از صدمات بدنی، در کنار دیه، نقد و تحلیل شده است. نتیجة حاصله این بود که دیه صرفاً اتلاف نفس یا عضو یا منافع را جبران میکند و خسارتهای مادی و معنوی ناشی از آسیب بدنی از شمول دیه خارج بوده و براساس قواعد عمومی ضمان قهری و مستقل از دیه قابل جبران است، خواه میزان آنها از دیه بیشتر یا کمتر باشد. بنابراین، حکم مقرر در تبصرة 2 مادة یادشده مبنی بر عدم قابلیت مطالبة منافع ممکنالحصول و خسارت معنوی در کنار دیه و تعزیرات منصوص قابل انتقاد است و اصلاح آن ضروری مینماید. در وضعیت فعلی، رویة قضایی میتواند اطلاق حکم مقرر در این ماده را به خسارتهای معمول و متعارف حمل کند و زیان معنوی و منافع ممکنالحصول غیرمعمول را در کنار دیه قابل جبران بشمارد.