تبیین نقش رقابت پذیری کلان شهری در توسعة منطقه ای (مطالعة موردی: کلانشهرتهران)
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران و دانشیار و عضو هیئت علمی گروه جغرافیای انسانی و آمایش دانشگاه شهید بهشتی تهران، ایران
3 گروه شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران و دانشیار و عضو هیئت علمی گروه جغرافیای انسانی و آمایش دانشگاه شهید بهشتی تهران، ایران
doi
10.22059/jhgr.2021.317480.1008237چکیده
رقابت مهم ترین ابزار برای جذب مزیت ها و موقعیت ها به شکل صحیح است. در اندیشة برنامه ریزی توسعة شهری پرداختن به توسعة کلانشهرها به مثابة یکی از اصلی ترین پایگاه های تولید و توزیع ثروت و ارزش افزوده به شمار می رود. در چنین شرایطی، اهمیت نواحی اداری- سیاسی با کارکردهای ملی و فراملی افزایش می یابد؛ به طوری که نواحی پیرامونی آن از جریان های اجتماعی- اقتصادی تأثیر می پذیرد. بررسی این تأثیرات می تواند بازخورد رقابت پذیری نواحی کلانشهری را بازگو کند. بنابراین، هدف کلی پژوهش بررسی نقش رقابتی کلانشهر تهران در توسعة منطقه ای است. روش تحقیق از نوع پیمایشی است؛ تحقق هدف فوق و شناخت دقیق ابعاد مسئله در گرو مطالعه، بررسی، و تحلیل دیدگاه های صاحبنظران است که به دنبال مقدمة پژوهش به آن پرداخته خواهد شد. پیش فرض پژوهش بر این گزاره که «توسعة منطقهای نتیجة نقش و تأثیر رقابتپذیری کلانشهر (تهران) است» استوار شده است. این تحقیق از نوع کاربردی و در آن نوع پرسشنامه از نوع محقق ساخته است. جامعة آماری تحقیق را 70 نفر از استادان و اعضای هیئت علمی تشکیل می دهد که داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS و Lisrel اندازهگیری شد. بر اساس آزمون میسر- می بر و اولین و با توجه به اینکه مقدار آن برابر با 72/0 است، قضاوت دربارة آن در حد خوب گزارش می شود. با توجه به مقدار مجذور گای و سطح معناداری آزمون کرویات بارتلت (01/0P< و15/62X2=) نتیجه گرفته می شود که بین عامل ها همبستگی وجود دارد. ملاحظه می شود که همة مؤلفه ها با نقش کلانشهر تهران در توسعة منطقه ای دارای همبستگی قابل قبول اند.