سیاستگذاری اجتماعی سالمندی؛ مطالعه تطبیقی مساعدتهای اجتماعی سالمندی در کشورهای منتخب
نویسندگان
1 استادیار گروه جمعیت شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دکتری علوم اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
3 دانشیار گروه تعاون و رفاه اجتماعی (سیاستگذاری اجتماعی)، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22059/jppolicy.2023.95727چکیده
یکی از گروههای هدف مهم در سیاستگذاری اجتماعی، سالمندان هستند و یکی از قلمروهای رفاهی مهم برای سیاستگذاری اجتماعی سالمندان، نظام مساعدت اجتماعی است. هر کشور متناسب با نظام رفاهی خود سیاستهای اجتماعی متفاوتی برای جامعه سالمندان دارد. پژوهش حاضر یک مطالعه مروری و تطبیقی است. منابع دادههای مورد مطالعه، گزارشهای OECD و همچنین ISSA است. کشورهای مورد مطالعه به شیوه هدفمند و مبتنی بر ویژگیهای نظام های رفاهی انتخاب شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد تجربه سالمندی جمعیت زمینه همگرایی در سیاست های اجتماعی سالمندی را رقم زده است و کشورها فارغ از ایدئولوژی رفاهی خود به سیاستگذاری اجتماعی در امور سالمندان پرداخته اند. مرور تجربه این کشورها نشان میدهد توجه به جنسیت، گروه سنی (سالمندان جوان و سالمندان کهنسال)، وضعیت تاهل، موقعیت درآمدی فردی و خانوادگی (سنجش آزمون وسع و استطاعت مالی)، ترکیب خانوادگی و وضعیت سلامتی یا ناتوانی سالمندان در سیاستگذاری اجتماعی سالمندی بسیار ضروری است. همچنین با توجه به نقش انتقالات درآمدی عمومی در کاهش فقر سالمندان، افزایش سهم و نقش دولت در امور سالمندان توصیه میگردد. ارتقاء کفایت مساعدت های اجتماعی سالمندی نیز در بهبود وضعیت رفاهی و کیفیت زندگی و پیشگیری از فقر سالمندان بسیار مؤثر است.