بررسی کفایت سیستم زهکشی موجود در مناطق شهری جهت عبور سیلاب و امکان اصلاح آن به کمک مدل SWMM5 (مطالعه موردی: شهرستان داراب)
نویسندگان
1 دانشجوی مقطع دکتری عمران- آب و سازهای هیدرولیکی، دانشگاه سیستان و بلوچستان
2 دانش آموخته عمران- آب و سازهای هیدرولیکی، دانشگاه سیستان و بلوچستان
3 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه سیستان و بلوچستان
4 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22111/jneh.2017.3215چکیده
امروزه با گسترش روز افزون شهرنشینی و تبدیل زمینهای حاشیه شهرها از قبیل باغها، زمینهای کشاورزی، زمینهای بایر به مناطق مسکونی باعث بر هم زدن مورفولوژی و خصوصیات فیزیکی و هیدرولوژیکی حوضه شدهاند، که این امر باعث تغییر مسیر جریان طبیعی حرکت آب حاصل از بارندگی و کاهش نفوذپذیری حوضه در نتیجه بروز مشکلاتی از قبیل سیل گردیده است. منطقه مورد مطالعه شهرستان داراب در محدوده استان فارس و در اقلیمی خشک قرار گرفت است و آمارها نشان میدهد که بارانهای شدیدی هر از چندگاهی به وقوع می پیوندد که میزان رواناب تشکیلی از این بارشها قابل توجه میباشد. در تحقیق پیش رو از تکنیکهای "بهترین راهکار مدیریتی[1]" و " توسعه کماثر[2]" و راهکارهای همچون بشکههای باران، ترانشههای نفوذ، چاههای جذبی، کفپوشهای نفوذپذیر، باغچههای زیستی و همچنین استفاده از مخازن نگهداشت استفاده شده است و عملکرد خوبی نشان دادهاند. با استفاده از اطلاعات موجود از قبیل نقشههای کاربری اراضی، توپوگرافی منطقه، و آمار بارندگی و مدلسازی بهکمک مدل SWMM5 و پس از اصلاح و بهکارگیری روشهای مطرح شده و مقایسه آن با وضعیت موجود جهت باران با دوره بازگشت ده ساله میزان اوج رواناب در زیر حوضهها 31 درصد و حداکثر ارتفاع آب در کانال محل خروجی به نصف تقلیل و میزان نفوذپذیری حوضه 5/17 درصد نسبت به وضع موجود افزایش داشته است و با احداث 6 مخزن ذخیرهسازی میزان 61 هزار متر مکعب آب باران ذخیرهسازی میگردد. [1] Best Management Practice (BMP) [2] Low Impact Development (LID)