سیاستگذاری اتصال تهدیدات امنیتی ایران در محیط منطقهای
نویسندگان
1 استاد علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jppolicy.2023.93607چکیده
سیاستگذاری اتصال تهدیدات امنیتی بخشی از نشانههای امنیتسازی بازیگران منطقهای و فرامنطقهای برای محدودسازی قدرت ایران تلقی میشود. در این فرایند میتوان نقش امنیتی بازیگرانی همانند اسرائیل، انگلیس و ایالات متحده آمریکا در سازماندهی پیوند و اتصال تهدیدات تاکتیکی و راهبردی علیه ایران را مشاهده نمود. پرسش اصلی مقاله این است که «سیاستگذاری اتصال تهدیدات امنیتی ایران دارای چه ویژگیهایی بوده و چه تاثیری بر امنیت و موقعیت منطقهای ایران خواهد داشت؟» فرضیه مقاله به این موضوع اشاره دارد که سیاستگذاری اتصال تهدیدات امنیتی ایران مبتنی بر شاخصهایی همانند ائتلافگرایی، گسترش همکاریهای اقتصادی منطقهای و تحرک ژئوپلیتیکی در حوزه آسیای جنوب غربی تا قفقاز جنوبی میباشد. کنسرسیوم امنیتی محدودکننده قدرت منطقه ایران تلاش نموده است تا زیرساختهای لازم برای شکلگیری مثلث ژئوپلیتیکی «ترکیه، آذربایجان و اسرائیل» را شکل داده و از این طریق، زمینه محاصره و محدودسازی مرحلهای قدرت تاکتیکی ایران در محیط منطقهای را به وجود آورد. در تنظیم این نوشتار از نظریة سیاستگذاری موازنة تهدید استفاده شده است. اینگونه از سیاستگذاری، مبتنی بر تنظیم شکل خاصی از ائتلاف بین بازیگرانی است که تهدیدات مشترک و نسبتاً یکسانی را احساس میکنند.
