تحلیل پیامدهای سیاست تقابل و تعامل در مناسبات سیاسی ایران و عربستان

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری علوم سیاسی واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 استادیار علوم سیاسی واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 استادیار علوم سیاسی واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22059/jppolicy.2023.92990
چکیده

روابط ایران و عربستان پس از حدود یک قرن به عنوان دو همسایه بزرگ و مسلمان در خاورمیانه همواره شاهد فراز و نشیب و روندی از واگرایی و هم­گرایی بوده­ است. این روابط، قبل از پیروزی ­انقلاب با شیب کمتر و بعد از آن با شیب بسیار تند و اکثراً در تضاد و تقابل و در یک دهه اخیر، سیری واگرایانه و قطع رابطه را تجربه نمود هرچند که با تدابیر سیاستمداران به جنگی بزرگ میان این دو کشور منتهی نشد. در بررسی روابط حاضر تلاش می­ شود به این پرسش پاسخ داده شود که ­کدام یک از رویکردهای تعامل یا تقابل می­ تواند در راستای منافع ملی دو کشور مؤثر باشد؟ از رهگذر پاسخ یابی برای این پرسش، راه ­های رسیدن به یک همزیستی مسالمت ­آمیز و ماندگار میان دو کشور را با شناسایی عوامل هم­گرایی و واگرایی آنها مورد بررسی و تحلیل قرار می­دهیم؛ هر چند عوامل تقابل در روابط یکصد ساله آنها، عمدتاً ناشی از اختلافات ایدئولوژیک و تخریب یکدیگر بوده است.