تحلیل پیامدهای سیاست تقابل و تعامل در مناسبات سیاسی ایران و عربستان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم سیاسی واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار علوم سیاسی واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار علوم سیاسی واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jppolicy.2023.92990چکیده
روابط ایران و عربستان پس از حدود یک قرن به عنوان دو همسایه بزرگ و مسلمان در خاورمیانه همواره شاهد فراز و نشیب و روندی از واگرایی و همگرایی بوده است. این روابط، قبل از پیروزی انقلاب با شیب کمتر و بعد از آن با شیب بسیار تند و اکثراً در تضاد و تقابل و در یک دهه اخیر، سیری واگرایانه و قطع رابطه را تجربه نمود هرچند که با تدابیر سیاستمداران به جنگی بزرگ میان این دو کشور منتهی نشد. در بررسی روابط حاضر تلاش می شود به این پرسش پاسخ داده شود که کدام یک از رویکردهای تعامل یا تقابل می تواند در راستای منافع ملی دو کشور مؤثر باشد؟ از رهگذر پاسخ یابی برای این پرسش، راه های رسیدن به یک همزیستی مسالمت آمیز و ماندگار میان دو کشور را با شناسایی عوامل همگرایی و واگرایی آنها مورد بررسی و تحلیل قرار میدهیم؛ هر چند عوامل تقابل در روابط یکصد ساله آنها، عمدتاً ناشی از اختلافات ایدئولوژیک و تخریب یکدیگر بوده است.