«دولت خدمتگزار»؛ بحثی آغازین در سیاستگذاری صنعت خودرو در جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 استادیار علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jppolicy.2023.91409چکیده
صنعت خودرو در ایران که عمری بازگشتپذیر به پیش از انقلاب 1357 دارد، اکنون بخشی پرابلماتیک از اقتصاد کشور شده است. این عرصه که در انحصار دولت و مقررات دولتی است، موجد تولید کالاهایی گشته گران، نابهرهمند از جدیدترین فناوریها، ناامن، غیرقابل رقابت با نمونههای خارجی، آلودهساز محیطزیست، پر مصرف در انرژی و بنابراین آسیبزننده به منابع انرژی کشور و ... با این حال، چشمانداز تغییر در این بخش دیده نمیشود و سیاستگذار مایل به ادامه وضع ناکارآمد موجود است. چنانچه منطق وجودی دولت خدمت به شهروندان باشد که باید چنین باشد، به نظر، شهروندان از اقدامات دولت در این حوزه در نارضایتی هستند و البته نارضایتی برای هر دولتی به انحاء گوناگون معضلآفرین خواهد بود. ما در این مقاله برآنیم تا بدو سخنی در این باب داشته باشیم، از ابعاد مساله، چه این حوزه را مسالهدار میدانیم، پرده برداریم و سپس بحثی در باب رهیافتی نو در مطالعات سیاستگذاری یا اقدام عمومی داشته باشیم که میتواند راهنمایی برای مطالعات در این زمینه و زمینههای مشابه باشد. این رهیافت، رهیافت جامعهشناسی-تاریخ است، رهیافتی در تمایز آشکار با جامعهشناسی تاریخی و بنایافته در فرانسه از دهه 1990 بدین سو.
