مطالعه عددی پارامتریک تأثیر وجود سازه سطحی بر نشستهای ناشی از حفاری تونل
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تبریز، تبریز.
2 استادیار، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه شهیدمدنی آذربایجان، تبریز
3 دانشجوی دکتری ژئوتکنیک، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه تربیت مدرس، تهران.
doi
10.22075/jtie.2019.16077.1343چکیده
استفاده از سیستم حمل و نقل زیرزمینی مترو یکی از ضروریات توسعه شهری است. حفاری تونل مترو در محیطهای شهری معمولاً با استفاده از دستگاه TBM-EPB صورت میگیرد و نشستهای سطحی ناشی از آن میتواند برای سازههای سطحی و زیرساختهای شهری خطرناک باشد. در این مطالعه، تأثیر وجود سازه سطحی بر نشستهای سطحی ناشی از حفاری تونل مترو بررسی شده است. این بررسی شامل مقاطعی از متروی مادرید و سه مقطع فرضی یک لایه بوده و سه پارامتر جنس خاک، تعداد طبقات سازه سطحی و نسبت روباره به قطر تونل ( ) به عنوان متغیر فرض گردیده است. بدین منظور، سه نوع خاک (ماسه آهکی، رس قهوهای و رس پلاستیک آبی)، تعداد طبقات برای سازه سطحی (۳، ۵ و ۱۰) و سه نسبت (1، 5/1 و 2) انتخاب شده است. در مدلسازیهای دوبعدی حفاری تونل از روش کنترل افت حجم و مدل رفتاری موهر-کولمب برای خاک استفاده گردیده است. بر اساس نتایج حاصل، وجود سازه سطحی و تأثیر سختی ناشی از آن، همواره نشستهای ناشی از حفاری تونل را کاهش داده است. البته میزان کاهش نشستها بسته به نوع خاک، تعداد طبقات سازه سطحی و نسبت تونل متفاوت بوده و با تعویض جنس خاک، میزان تأثیرگذاری دو پارامتر دیگر تغییرات محسوسی داشته است.
