توسعه مدل پیشبینی آغاز خوردگی آرماتورهای تراورس بتنی B70 در خطوط راهآهن نواحی کویری (مطالعه موردی: خط راهآهن بم - زاهدان، بلاک رودشور– شورگز)
نویسندگان
1 استاد، دانشکده مهندسی راهآهن، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکده مهندسی راهآهن، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران
3 دانشیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه بوعلی سینا، همدان
doi
10.22075/jtie.2019.18879.1425چکیده
قریب به 600 کیلومتر از خطوط ریلی ایران در نواحی ماسهگیر کویری قرار گرفته است. از جمله مشکلات روسازی خطوط ریلی در این نواحی، خوردگی ریل، ادوات ریل نظیر پیچ اتصال و پابند و نیز ترک خوردگی و شکست زودهنگام تراورسهای بتنی در این مناطق است. بررسیهای انجام شده، نشاندهندهی نفوذ یون کلرایدِ حاضر در خاک کویری در حضور رطوبت به تراورس بتنی است که این موضوع منجر به زنگزدگی تاندون و در نهایت شکست تراورس بتنی میگردد. با این وجود، تحقیقات چندانی در مورد شکست و خوردگی زودهنگام این تراورسها انجام نگرفته و در عین حال مدلی برای پیشبینی این موضوع توسعه داده نشده است. در این تحقیق، انتشار یون کلراید در بتن تراورس مورد بررسی میدانی و آزمایشگاهی قرار گرفته و بر اساس آن مدلی برای پیشبینی آغاز خوردگی و انتشار یون کلراید ارائه شده است. برای این منظور، ضرایب انتشار و مقادیر کلراید سطحی و اولیه با نمونهبرداری از تراورسهای قطعهی رودشور – شورگز واقع در کیلومتراژ 91 تا 119 در مسیر راه آهن بم - زاهدان به دست آمده است. ضریب انتشار در سنین اولیه نیز با ساخت نمونههای مکعبی به دست آمده و مدل پیشبینی بر اساس این پارامترها توسعه یافته است. در ادامه، به منظور بررسی تأثیر هر یک از عوامل بر زمان آغاز خوردگی، تحلیل حساسیت صورت گرفته و زمان آغاز خوردگی برای بتنِ تراورس در شرایط پیشگفته، 5/8 ماه به دست آمده و ضریب انتشار و مقدار پوشش بتن اثرگذارترین عوامل بر زمان آغاز خوردگی تشخیص داده شدهاند.