بازاندیشیِ شناخت مسأله و راهکار؛ نگاهی انتقادی به رویکرد جرمانگارانه قانون حمایت از خانواده و جوانی جمیعت
نویسندگان
1 استادیار حقوق جزا و جرمشناسی دانشگاه کردستان
doi
10.22059/jppolicy.2022.87955چکیده
قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت، با هدف افزایش فرزندآوری و کاربست سیاستها و راهکارهای معطوف به آن، سیاستهای تشویقی و پیشگیرانه و رویکردهای تنبیهی-کیفری را در قبال افزایش و کاهش جمعیت مورد توجه قرار داده است. اصلیترین پرسش فراروی این قانون، در چرایی و ضرورت استفاده از ابزار کیفری برای نیل به این مقصود قانونگذار است. در مقاله حاضر به روشی توصیفی- انتقادی، قانون فوقالذکر تحلیل و بیان شده است. قانونگذار بدون توجه به بایستههای حل مسائل اجتماعی و بدون وجود یک مدل جرمانگاری ضرورتمدار و بدون درنظرگرفتن میزان همخوانی مسأله و راهکار، از ابزار کیفری استفاده کرده و به ضرورت پیوند میان سرزنش عمومی عمل و دخالت کیفری توجه دقیقی نداشته و در این میان، عمده موضوعات جرمانگاری شده در این قانون، تکرار عناوینی است که در قانون مجازات اسلامی، جرمانگاری شده و این امر، برخلاف اصل «ضرورتِ در جرمانگاری» و اصل «انسجام و یکپارچگی نظام حقوقی» است.