فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سازش یا میانجی‌گری با توجه به اتکاء بر تراضی طرفین و اینکه نتیجة فرایند سازش یا سازش‌نامه، مطلوب طرفین دعواست، طریقی ویژه در حل‌وفصل اختلافات محسوب می­شود. کنوانسیون سنگاپور 2019 در خصوص سازش‌نامه‌های تجاری بین‌المللی، توسط سازمان ملل متحد به‌منظور ارتقای نهاد مذکور تنظیم شده ‌است. الحاق ایران به این کنوانسیون نقش مؤثری در رواج بیشتر میانجی‌گری در حقوق ایران خواهد داشت. از موضوعات مهم مطروحه در خصوص کنوانسیون سنگاپور، قلمرو اعمال معاهدة مذکور است. سه خصیصة اصلی در سازش‌نامة منعقده میان طرفین باید وجود داشته باشد تا در محدودة اعمال این کنوانسیون قرار بگیرد که عبارت‌اند از: «انعقاد سازش‌نامه در اثر فرایند میانجی‌گری»، «وصف تجاری سازش‌نامه» و «وصف بین‌المللی سازش‌نامه». در مقالة حاضر سه مؤلفة مذکور تحلیل می‌شود و موضع حقوق ایران نیز در مورد آنها بیان می‌شود. پژوهش پیش‌رو، به این نتیجه نائل می‌آید که با توجه به فلسفة حمایت اجرایی کنوانسیون سنگاپور از سازش‌نامه‌ها و به‌منظور ارتقای جایگاه میانجی‌گری در میان روش‌های حل‌وفصل اختلافات، باید از معیارهای سه‌گانة مذکور، مفهوم موسعی ارائه کرد تا سازش‌نامه‌های بیشتری از حمایت اجرایی این مقررات بهره‌مند شوند.