بررسی تأثیر سیاستهای توسعه صنعتی بر شهرنشینی در استانهای ایران
نویسندگان
1 استادیار علوم اجتماعی دانشگاه پیام نور تهران،تهران، ایران
2 دکتری اقتصاد دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 دکتری اقتصاد دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22059/jppolicy.2022.85914چکیده
شهرنشینی و ساختار صنعتی دو سیستم توسعه اقتصادی هستند که یکدیگر را متأثر و ارتقا میدهند. توسعه سریع اولی به تعدیل مداوم دومی کمک میکند و ارتقاء و بهینهسازی دومی باعث تحریک بیوقفه اولی میشود. این مطالعه ابتدا با استفاده از رویکرد منطق فازی، در دوره 1398-1390 برای استان های ایران، شاخصی از توسعه صنعتی به دست می دهد. نتایج نشان می دهد که گروه استان های تهران، اصفهان و آذربایجان شرقی و گروه استان های کردستان، ایلام و خراسان جنوبی به ترتیب بالاترین و پایینترین سطح توسعه صنعتی در دوره مذکور را داشته اند. در ادامه به بررسی اثر توسعه صنعتی بر شهرنشینی با استفاده از رگرسیون کوانتایل پرداخته شده است. نتایج نشان داد که در تمامی دهکهای شهرنشینی، توسعه صنعتی تأثیر مثبتی بر شهرنشینی دارد، اما در سطوح بالا، تأثیر این عامل بر شهرنشینی کمتر از سطوح پایین شهرنشینی است. تأثیر نرخ بیکاری بر شهرنشینی نیز مثبت است اما با افزایش سطح شهرنشینی، این تاثیر افزایش پیدا میکند. تولید ناخالص داخلی سرانه نیز بر شهرنشینی تأثیر مثبتی دارد اما با حرکت به سمت سطوح بالای شهرنشینی این اثر ابتدا افزایش می یابد و سپس کاهش پیدا میکند.
