فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مسئله اصلی پژوهش حاضر این بود که به رغم مطالعاتی که تاکنون پیرامون تحلیل سیاست ارتقای اعضای هیأت علمی انجام گرفته، اما به نحوه تفسیر، ترجمه و وضع این سیاست در دانشگاه­‌ها کمتر توجه شده است. لذا، پرسش اصلی ما این بود که اساساً سیاست­ ارتقاء اعضای هیأت علمی در دانشگاه­ها چگونه وضع می­شود؟ روش پژوهش از نوع مطالعه موردی کیفی بود. داده­‌های پژوهش از طریق مصاحبه با 12 کنشگر سیاستی دانشگاهی از یکی از دانشگاه­‌های دولتی سطح یک به دست آمد و با استفاده از روش مارپیچ کرسول، تحلیل و در نهایت با کاربست تئوری وضع سیاست بحث و استنتاج از آن به دست آمد. یافته‌­ها نشان داد که با وجود این که در دهه­‌های اخیر سیاست­ ارتقاء اعضای هیأت علمی متأثر از گفتمان­ کاربردی­‌سازی آموزش عالی و ایده دانشگاه درآمدزا، وجه عملکرد­محوری را بر فضای کار اعضای هیأت علمی حاکم ساخته و معنای ارتقاء را در قالب میزان ارزش اقتصادی قابل اندازه­‌گیری مفهوم­‌سازی کرده است، اما کنشگران سیاستی درون دانشگاه، با خوانش­‌ها، تفسیرها و ترجمه­‌هایی که از این سیاست داشته­‌اند، موجب تعدیل اثرات سرازیر شدن آن به درون دانشگاه‌­ها شده­‌اند.