ارائه الگوی سیاستگذاری ارتقای توان لیسانس دهی خدمات مهندسی در ایران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مهندسی شیمی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار پژهشکده مطالعات فناوری، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد مهندسی مکانیک دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22059/jppolicy.2021.84821چکیده
خدمات طراحی و مهندسی فرایند تولید که در قالب لیسانس های فناوری توسط شرکت های صاحب لیسانس عرضه میشود، اگرچه سهم کمی از ارزش کل پروژه را شامل میشود، لیکن از منظر تسلط به دانش فنی، تعیین مشخصات اقلام و تجهیزات مورد استفاده و توانمندی تغییرات فنی و تداوم نوآوری فناورانه از اهمیت بالایی برخوردار است. از این منظر، سیاستگذاری دولت برای ارتقای توان لیسانس دهی فناوری داخلی بعنوان یکی از بخش های مهم در سیاست صنعتی و فناوری ملی محسوب میشود. سوال تحقیق این است که با توجه به ضعف لیسانسدهی فناوری در داخل کشور، چه الگوی سیاستی برای ارتقای لایسنسورهای فناوری در ایران مناسب است. به این منظور، راهبرد پژوهش کیفی مبتنی بر مصاحبه نیمه ساختاریافته برای جمع آوری داده مورد نیاز و تحلیل محتوای آن دنبال شده است. در این مقاله سه مقوله ابعاد فنی و توسعه فناورانه، مسایل مالی و اقتصادی و نیز مسایل بازاریابی و فروش بعنوان مقولات یکپارچه ساز مشخص شده و بر مبنای این سه بعد، الگوی سیاستی چهاربخشی ارایه شده است. در پایان نیز برای هر بخش، بسته سیاستی طراحی و پیشنهاد شده است