ارزیابی شدت فرسایش بادی منطقه جزینک سیستان با استفاده از مدل IRIFR
نویسندگان
1 استادیار دانشکده منابع طبیعی - دانشگاه تهران
2 عضو هیأت علمی مجتمع آموزش عالی سراوان
doi
10.22111/jneh.2015.2473چکیده
هدف اصلی این پژوهش بررسی و تهیه نقشه فرسایش بادی توسط مدل اریفر میباشد. در این پژوهش از مدل تجربی IRIFRکه در سال 1375 توسط محققان کشور برای شرایط اقلیمی ایران تدوین و ارایه شده است با بهرهگیری از GIS استفاده گردید. ابتدا نقشه واحدهای کاری تهیه و سپس عوامل 9 گانه مؤثر در فرسایش بادی شامل سازند زمینشناسی، شکل اراضی و پستی و بلندی، وضعیت باد و شرایط خاص اقلیمی، خاک و پوشش سطحی، پوشش گیاهی، فرسایش بادی، رطوبت خاک، نهشتههای بادی و عملیات مدیریتی در هریک از واحدهای کاری مورد بررسی قرار گرفت و امتیاز لازم بر اساس مدل به آنها داده شد. برای هر یک از عوامل مذکور یک لایه رستری در محیط GIS ساخته شد. نتیجه بررسیها در این منطقه نشان میدهد که بیشترین امتیاز مربوط به تپههای و پهنههای ماسهای و اراضی شور و پف کرده با میزان رسوبدهی 4/3879 تن بر کیلومتر مربع در سال میباشد و کمترین امتیاز مربوط به واحد کاری دشت ریگی متوسط با تراکم کم تا متوسط و میزان رسوبدهی سالانه 73/708 تن بر کیلومتر مربع در سال میباشد. همچنین از کل منطقه مورد مطالعه 74/35 درصد معادل 36/46491 هکتار در کلاس زیاد و 73/63 درصد منطقه معادل 43/82902 هکتار در کلاس متوسط فرسایش بادی قرار دارد.