تکثّر مقیاسی و سوء مصرف نهادی در سیاستها و تشکیلات محیطزیست ایران
نویسندگان
1 استادیار علوم و مهندسی آبخیزداری دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
2 دانشجوی دکتری علوم و مهندسی آبخیزداری دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران
doi
10.22059/jppolicy.2021.84828چکیده
عدم توجّه به مقیاس مکانی مورد استفاده در درک فرآیندهای زیستمحیطی منجر به اخذ تصمیمات نادرست و ناکارآمدی قوانین و مقررّاتِ وضعشده و در نهایت سوء مصرف نهادی در این بخش میشود. یکی از نقاط عزیمت چنین سوءمصرفی، اتّصاف ویژگیهای مکانی و وابستگی درونی مفاهیم محیطزیستی با مقیاس است. این پژوهش با تمرکز بر تحلیل محتوای کیفی و رهیافت نهادگرایی و استفاده از منطق نسبتها و محمولها، اقدام به بررسی درک قانونگذار از مقیاس مکانی در اسناد قانونی و سیاستی مجموعه قوانین و مقررّات زیستمحیطی در ایران و بررسی ارتباط سوء مصرف واژه های مقیاسی با سوء مصرف نهادی میکند. تحلیل 364 سند قانونی با تمرکز بر قانون های توزیع عادلانه آب و حفاظت از خاک نشان میدهد که عدم توجّه به مسئله تکثّر و تداخل مقیاسی، باعث تولید مسائل دارای ابهام و بروز انواع سوء مصرف های نهادی میشود. توصیه سیاستی اکید آن است که قانونگذار با تعیین یکای پایه مبتنی بر درک مکانی در سطح ملّی اقدام به تدوین قانون کند و تعریف مسأله را از منظری ملّی در قانون و سیاست متبلور کند.
