تأثیر شرایط مختلف عملآوری بر دوام خاکهای رسی تثبیتشده با آهک (مطالعهی ریزساختاری و درشتساختاری)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای عمران، مکانیک خاک و پی، دانشکده مهندسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 دکترای مهندسی عمران، مکانیک خاک و پی، دانشکده مهندسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
3 استاد مهندسی عمران، مکانیک خاک و پی، دانشکده مهندسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
doi
10.22075/jtie.2018.12815.1249چکیده
خاکهای رسی عموماً در حالت خشک، سختی و مقاومت مناسب دارند. اما در حضور آب، دچار افت سختی و مقاومت زیاد شده، که موجب کاهش ظرفیت باربری و افزایش نشست و تراکمپذیری خاک میگردد. در پروژههای عمرانی، خاکهای رسی، بخصوص رسهای نرم، با استفاده از آهک تثبیت میشوند. در پژوهش حاضر، نمونههای خاک رسی کائولینیت، با 10، 15 و 20 درصد آهک تثبیت و در دمای 27 درجه سلسیوس و رطوبت نسبی 2±98 درصد عملآوری شدند. سه سری خاک مطالعه شد: نمونههای اول پس از 14 روز، نمونههای دوم پس از 28 روز و نمونههای سوم پس از 14 روز عملآوری در آب، مستغرق شده و سپس آزمایش گردیدند. در راستای مطالعه درشتساختاری نمونهها تحت آزمایش تکمحوری و مطالعه ریزساختاری و ترکیبات سیمنتاسیون حاصل از واکنش خاک- آهک، آزمایش پراش اشعه ایکس (XRD)، عکسهای میکروسکوپی الکترون پویشی (SEM) و طیفسنجی پراش انرژی پرتو ایکس (EDS یا EDX) انجام گردید. نتایج نشان داد که با استفاده از 10% آهک، نمونههایی که بعد از 14 روز عملآوری و 14 روز در آب مستغرق شدهاند، در مقایسه با نمونهها 28 روزه، بهواسطهی نفوذ آب و به دنبال آن شکسته و ضعیف شدن استحکام ترکیبات سیمنتاسیون، 65% کاهش مقاومت داشتند. همچنین، در هر دوی مطالعات درشتساختاری و ریزساختاری، برای دستیابی به مقاومت مناسب، میزان آهک بهینه حدود 10% است.