بررسی ساختار حکمرانی توسعه پایدار مناطق محروم ایران با استفاده از تحلیل شبکههای اجتماعی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت پردیس بینالمللی کیش دانشگاه تهران
2 استادیار مدیریت دانشگاه تهران
doi
10.22059/jppolicy.2021.83370چکیده
برنامهریزی توسعه در ایران از گذشته مورد توجه بوده است، اما از منظر توسعه متوازن و توجه به عدالت منطقهای پیشرفت چندانی نداشته است. پژوهش حاضر به تحلیل ساختار حکمرانی توسعه مناطق محروم کشور با توجه به قوانین و تکالیف قانونی برنامه ششم توسعه اقتصادی و اجتماعی پرداخته است. شبکه همکاری بر مبنای تکالیف قانونی نهادها و سازمانهای موظف در محورهای برنامه ای توسعه پایدار و متوازن منطقه ای با استفاده از نرم افزار Ucinet و NetDraw بر مبنای شاخصهای مرکزیت درجه، مرکزیت بینابینی، تراکم، فاصله ژئودزیک و نقاط برش تحلیل گردید. نتایج بدست آمده نشان میدهد فقدان نظام مدیریت توسعه منطقه ای و عدم تعریف نهادهای اجرایی و نظارتی و عدم توجه به پتانسیل های منطقه ای، دانش سرمایه انسانی بومی و توسعه کارآفرینی محلی، چالش اصلی ساختار حکمرانی توسعه منطقه ای است. با توجه به عدم تعادل در توزیع قدرت ذینفعان در ساختار کنونی، توسعه همکاری برنامه ریزان استانی با سایر کنشگران کلیدی و شناسایی نقشه راه توسعه منطقه ای و تقویت نقش قانونگذاری مجلس، نقش نظارتی سازمان حفاظت از محیطزیست و نقش مشارکتی جوامع محلی از ظرفیتهای توسعه حکمرانی توسعه متوازن منطقه ای در کشور است.
