ارائه مدل تعیین چسبندگی و زاویه اصطکاک داخلی آسفالت با استفاده از پارامترهای آزمایش مارشال
نویسندگان
1 استاد، مرکز تحقیقات قیر و مخلوطهای آسفالتی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران
2 گروه عمران، واحد نوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، نوشهر، ایران
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد راه و ترابری، دانشگاه پیام نور، مرکز بینالملل عسلویه
doi
10.22075/jtie.2017.1625.1150چکیده
روسازی راهها بخش قابل ملاحظهای از ثروت ملی هر کشوری را تشکیل داده و همهساله سرمایه هنگفتی صرف نگهداری، تعمیر و ترمیم آن میگردد. یکی از شایعترین خرابی روسازیهای انعطافپذیر، که عمدتاً ناشی از ضعف مقاومت برشی آسفالت میباشد، شیارشدگی است. راهکار اصولی جلوگیری از ایجاد چنین پدیده مخربی، استفاده از مخلوطهایی است که مقدار پارامترهای مؤثر در مقاومت برشی آسفالت در آنها کنترل شده باشد. پارامترهای چسبندگی (C) و زاویه اصطکاک داخلی (f) آسفالت، در نهایت تعیینکننده میزان مقاومت برشی روسازی هستند. بهترین روش جهت تعیین C و fآسفالت، انجام آزمون سهمحوری نمونههای آسفالتی میباشد. اما دلایلی همچون پُرهزینه بودن انجام این آزمون و همچنین عدم وجود دستگاه سهمحوری آسفالت در کشور، انجام این آزمایش را عملاً ناممکن ساخته است. از طرفی، دستگاه مارشال در دورافتادهترین کارگاهها نیز موجود بوده و به جهت انجام طرح اختلاط به صورت وسیع در ایران استفاده میگردد. به همین دلیل، در این پژوهش، سعی گردید روابطی جهت تعیین C و f آسفالت با استفاده از پارامترهای مارشال ارائه شود. روابط بهدست آمده نشان میدهند که ارتباط مناسبی بین پارامترهای مقاومت برشی آسفالت با روانی و استحکام مارشال وجود دارد. با استفاده از این معادلات، همزمان با ارائه طرح اختلاط در آزمایشگاه و پیش از تولید کارخانهای آسفالت، حدود C و fنیز برای آن تعیین میگردد. بدین ترتیب میتوان از تولید انبوه آسفالت با پتانسیل بالای شیارشدگی جلوگیری کرد.