بهرۀ برخی مفسّران شیعی از مواهب کاشفی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22054/ltr.2023.68988.3585چکیده
فهرست بلندی از تفاسیر شیعیِ فارسی که از ایران عهد صفوی تاکنون به نگارش درآمده، گواه بر تأثیری است که ملاحسین کاشفی از طریق تفسیر مواهب علیّه بر آنها داشته است. در این مقاله، با تکیه بر سه تفسیر دورۀ صفوی که به زمان تألیف مواهب و مؤلّف آن نزدیکتر بودهاند، این بهرهگیریها پیگیری شده است. تفاسیری چون:تفسیرترجمة الخواص یا تفسیر زوارهای از علی بن حسن زوارهای (نگارش در 947 هجری).تفسیرمنهجالصادقین تألیف ملافتحالله کاشانی (م. 988 ق.) و خلاصۀ آن.تفسیر شریف لاهیجی اثر شیخ محمد بن شیخ علی لاهیجانی (م. 1090 یا 1095 ق.)آنچه در این پژوهش به شیوۀ مطالعۀ تطبیقی بر چند متن ادبی – دینی، رخ مینمایاند این است که با توجه به حضور پیدا و پنهان مواهب در ترجمۀ الخواص، میتوان سهم تفسیر کاشفی را در اثر تفسیریِ زوارهای، بیش از سایر مآخذ دانست، با این امتیاز که در عین اعتدال مذهبی، در مواردی که از کاشفی نقلِ با مأخذ میکند، جانب انصاف و ادب را نیز پاس میدارد؛ اما فتحالله کاشانی در منهج، با اینکه در بخش ترجمۀ آیات و ذکر اقوال اخلاقی یا عرفانی در تفسیر، بسی بیش از زوارهای، به مواهب علیه اتّکا داشته و منقولات مواهب را در منهج درج کرده است؛ اما نسبت به کاشفی کملطفیها داشته است. همچنین غیر از تفسیر لاهیجی، در بسیاری دیگر از تفسیرهای نگارش یافته در این دوره، نقش پای مواهب کاملاً مشهود است.