تدوین چارچوب معماری علم، فناوری و نوآوری بهمنظور دستیابی به مرجعیت علمی
نویسندگان
1 دکتری فلسفه، استادیار دانشگاه صنعتی شریف، پژوهشکده سیاستگذاری علم، فناوری و صنعت.
2 دکتری مدیریت راهبردی، دانشیار دانشگاه جامع مالک اشتر و نویسنده مسئول
3 دانش آموخته دکتری مدیریت راهبردی آینده پژوهی دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملی و تحقیقات راهبردی
4 دکتری ریاضی، استاد دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته کرمان
doi
چکیده
دستیابی به مرجعیت علمی بهعنوان جلوه و زیرساختی برای تحقق تمدن نوین اسلامیطی 40 تا 50 سال آینده، نیازمند طرحی شفاف، منسجم، همه جانبه و کلان است که در آن عوامل اصلی تحقق مرجعیت، نقش، ویژگی و روابط بین آنها مبتنی بر تصویر مطلوب، ممکن است. تدوین چارچوب معماری علم، فناوری و نوآوری، نخستین و ضروریترین گام در این مسیر است که سبب ایجاد انسجام در دستیابی به مرجعیت علمی و پرهیز از غفلتهای راهبردی میشود. پژوهش حاضر براساس هدف، کاربردی-توسعهای و به لحاظ روش، توصیفی و پیمایشی است. ابزار و روش گردآوری دادهها شامل دو بخش کتابخانهای و میدانی براساس مصاحبه با خبرگان امر، جمعبندی مباحث، خرد جمعی و پرسشنامه در قالب روش دلفی است. این تحقیق با هدف تدوین چارچوب معماری علم، فناوری و نوآوری بهمنظور دستیابی به مرجعیت علمی، ضمن ارائهیک چارچوب معماری مبتنی بر تصویر مطلوب ممکن، مبانی ارزشی و ارکان جهتساز؛ نقشها، ویژگیها، ساختار و روابط میان اجزا و ساختار نفع (نوآوری، فناوری و علم) را بهعنوان دیدگاههای چارچوب معماری معرفی نموده؛ بهعنوان چارچوبی مرجع برای معماری نفع یا نظامهای مشابه و زیرمجموعههای آن قابل استفاده است. نتایج این تحقیق حاکیازآناستکه تصویرپردازی مهمترین مقوله در چارچوب معماری نفع است. تصویری که در آن تاثیر آرمانهای مرجعیت علمی بر جامعه و زیستبوم ایران مشاهده میشود، تحول بنیادین علمی در چارچوب جهان بینی اسلامی به نفع کشور ایجادشده است که اقتدار جهانی، الهام بخشی و امنیت ملی ایران بواسطه قدرت علمی، در بالاترین حد خو،د بوجود خواهد آمد.
