سرشت و پرورش؛ دلالت‌هایی نو از داستانی قدیمی برای سیاستگذاری عمومی

نویسندگان

1 استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران

doi
10.22059/jppolicy.2021.81991
چکیده

حاصل سیاستگذاری عمومی، تدوین سیاست­هایی در حوزه­های مختلف سیاستی است که در نگاهی کلان با محور قرار دادن عامل انسانی، می­تواند بازتابی از نگاه به انسان و رفتار او در عرصه­های گوناگون باشد. اینکه رفتار انسان در عرصه­های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی از چه چیزی نشأت می­گیرد و آیا در پاسخ به این پرسش باید یه سوی نگاه سرشت­گرا یا تربیت­مدار متکی به رویکرد اجتماعی-فرهنگی حرکت کرد، پرسشی است که می­تواند جهت سیاست­ها را از تشویق تا ممنوعیت، تعیین کند. نوشته حاضر می­کوشد تا از منظر این دو نگاه قدیمی، دلالت­هایی برای سیاست­ها در برخی عرصه­ها به دایره توجه بکشاند.