ارتباط معنایی واژگان اشتقاق اکبر در قرآن (علل و آثار و بررسی نمونهها)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 ، دانشیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jqst.2023.343446.670005چکیده
اشتقاق اکبر از جمله وقایع رایج در زبان و از نسبتهای میان واژگان «زبان»هاست. قرآن کریم از این قاعدة زبانی مستثنا نبوده و به عنوان منبع الهیِ زبان و زبانِ الهی، مجالی بارز برای مطالعة انواع فرایندهای زبانی است. بررسی اشتقاق اکبر در زبان قرآن به مسائل مختلفِ مربوط به این کتاب الهی از جمله اشتقاقات قرآنی، اختلاف قرائات و توسّع در وجوه تفسیری ارتباط مییابد. مقالة حاضر، زمینه-های وقوع اشتقاق اکبر و برخی نمونههای آنرا میان ریشهها و واژگان قرآنی و عربی مورد بررسی قرار داده است. هدف مقاله بررسی سیاقهای قرآنیِ مشابه و دارای اشتقاق اکبر و سیرِ لفظ و معنای آنهاست. سؤال اصلی تحقیق در بارة چیستی و وقوع این اشتقاق در قرآن و ارتباطات لفظی و معنایی ریشههای حاصل از این نوع اشتقاق با استفاده از روش تحقیق توصیفی و کتابخانهای و با استفاده از شروح و اشاراتی است که در متن یا گوشه و کنار برخی منابع ذکر شدهاند. نتایج تحقیق نشان میدهد که تغییرات تدریجی معنا همگام با تغییرات تدریجی لفظ است و این امر ریشه در جسم و فطرت انسانی دارد و اثر خود را نیز در توسعة قرائت و فهم می گذارد.