تحلیلی هرمنوتیکی از سمبل‌های شعر نیما یوشیج

نویسندگان

1 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران

doi
10.22054/ltr.2023.72300.3688
چکیده

 سمبل‌های شعر نیما یوشیج را غالباً سیاسی یا اجتماعی تحلیل کرده‌اند. در تحلیل این سمبل‌ها به دیگر آثار او نظیر نامه‌ها و سفرنامه‌هایش کمتر توجه شده است و همچنین ارتباط ساختاری اشعار او کمتر مورد توجه بوده است. نیما در نامه‌هایش خود را شاعر و نویسندة سیاسی نمی‌داند و دربارة بن‌مایة اشعارش مطالبی به دست داده است که نشان می‌دهد مهمترین دغدغه‌اش تثبیت شعر نو و موفقیت آن بوده است و همین مضمون را در اشعارش منعکس کرده است. در مقالة حاضر تلاش شده است تا با خوانشی هرمنوتیکی، سمبل‌های شعر نیما در پیوند با این مضمون تحلیل شوند. در تحلیل این سمبل‌ها گاهی نمونه‌هایی از دیگر آثار نیما نیز نقل شده است. همچنین به‌منظور دستیابی به ساختار کلی اشعار وی، حوزه‌های معنایی سمبل‌هایش، با خوانشی ساختارگرایانه، در دسته‌های زیر تحلیل شده است: 1) سمبل‌های مربوط به نور و روشنایی؛ 2) سمبل‌های مربوط به حیوانات و پرندگان؛ 3) سمبل‌های مربوط به کاشتن، درخت، گل و گیاه؛ 4) سمبل‌های مربوط به دریا و آب؛ 5) سمبل‌های مربوط به خانه؛ 6) دیگر سمبل‌ها.