ارزیابی سیاستهای مهندسی ژنتیک در بخش کشاورزی ایران
نویسندگان
1 دکتری سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهران
2 استاد مهندسی ژنتیک پژوهشگاه بیوتکنولوژی کشاورزی
3 استادیار حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jppolicy.2021.80481چکیده
ایران در سال 1384 سند ملی توسعه زیستفناوری را به تصویب هیئتوزیران و به تأیید شورای عالی انقلاب فرهنگی رساند. در همین سال، به پروتکل ایمنی زیستی کارتاهنا پیوست و تدوین قانون ملی ایمنی زیستی نیز در دستور کار قرار گرفت. این پژوهش با اتکا به مدل ارزیابی نظریه محور، تحقق اهداف تصریحشده در اسناد مذکور را بررسی و قوانین را به لحاظ محتوا و خروجی ارزیابی کرده است. به این منظور ترکیبی از روشهای کمی و کیفی مانند پیمایشهای میدانی و تحلیل محتوا استفاده شده است. یافتهها نشان میدهد که قوانین ایمنی زیستی و توسعه مهندسی ژنتیک به ویژه مقررات ناظر بر تولید ملی محصولات تراریخته، ناقص اجرا میشود و به اهداف مطلوب خود نرسیدهاند. فرآیندسازی غیر مؤثر، سیاسیشدن بحثهای علمی و دخالت دستگاههای فاقد نقش قانونی و سلایق مدیریتی از مهمترین دلایل توقف اجرای قانون شناخته شد.
