تاریخگذاری سندی روایات «ناسخ و منسوخ در قرآن
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکدۀ الهیات و معارف اهلالبیت، دانشگاه اصفهان ، اصفهان، ایران
2 دانشآموختۀ کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث، دانشکدۀ الهیات و معارف اهلالبیت، دانشگاه اصفهان؛اصفهان، ایران
doi
10.22059/jqst.2022.336772.669914چکیده
مسئلۀ نسخ در قرآن در زمرۀ دانشهایی است که از دیرباز در علوم مختلف اسلامی مورد توجه اندیشمندان مسلمان بوده و دیدگاههای متفاوت و گاه ضد و نقیضی دربارۀ آن مطرح شده است. از آنجا که روایات، منشأ بسیاری از این اختلاف دیدگاهها در اندیشۀ نسخ بوده است، پژوهش حاضر به بررسی اعتبار تاریخی اسناد این دست از روایات میپردازد. بدین منظور، پس از جمعآوری روایاتی که حاکی از نسخ آیهای از قرآن است، با استفاده از روشهای تاریخگذاری حدیث برپایۀ حلقۀ مشترک، اسناد روایات را مورد بررسی و تحلیل قرار داده، تا به این سؤال اساسی پاسخ داده شود که این روایات در چه زمان و مکانی و توسط چه کسانی انتشار یافته است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان میدهد که قتاده، سدی، حسین بن واقد، حجاج بن محمد و ابوصالح از چهرههای شاخص نسخ بهشمار میآیند و مبدأ گسترش روایات، قرن دوم هجری در بصره و کوفه بوده است.